
شهرزاد رویایی
۹ فروردین ۱۴۰۴
سفره، بستری برای جوشش جان، خوراک و نماد است و در هر گردهمایی فرهنگی به آن پرداخته میشود. سفره و آیینهای مرتبط با آن همواره در هنرهای بصری و نوشتاری ایرانی از نگارگری و صحنههای ضیافت سلطنتی تا آنچه در شاهنامه از آداب سفره به جای مانده، مورد توجه قرار داشته است. این آثار هنری نه تنها به زیباییشناسی بلکه بهطور ضمنی به زندگی اجتماعی و فرهنگی و حتی سیاسی پرداختهاند و دریچهای به دنیای تاریخی و فرهنگی ایران میگشایند.